کم شنوایی و سندرم آلپورت

کم شنوایی و سندرم آلپورت

کم شنوایی و سندرم آلپورت

سندرم آلپورت ( نفریت ارثی همراه با کم شنوایی عصبی )

Alport syndrome (hereditary nephritis associated with neural hearing loss)

سندرم آلپورت یک بیماری ژنتیکی است که با بیماری کلیوی، کاهش شنوایی و اختلالات چشم شناخته می شود.

افرادی که مبتلا به سندرم آلپورت هستند، از پیشرفت عملکرد کلیه برخوردارند. تقریبا تمام افراد مبتلا به خون در ادرار خود (هماچوری) هستند، که نشان دهنده عملکرد غیر طبیعی کلیه است. بسیاری از افراد مبتلا به سندرم آلپورت همچنین میزان بالای پروتئین را در ادرار (پروتئینوری) تولید می کنند. کلیه ها به این حالت پیشرفت می کنند و در نتیجه مرحله بیماری کلیوی (ESRD) به پایان می رسد.

افرادی که مبتلا به سندرم آلپورت هستند، اغلب کم شنوایی حساسینوری را ایجاد می کنند که ناشی از اختلالات گوش داخلی، در دوران کودکی و یا نوجوانی زودرس است. افراد آسیب دیده ممکن است دارای لنزهای نامناسب در چشم (لنتیکینوس قدامی) و رنگ غیرطبیعی بافت حساس به نور در پشت چشم (شبکیه) باشند. این ناهنجاریهای چشم به ندرت منجر به از دست دادن بینایی می شود.

افت شنوایی قابل توجه، اختلالات چشم و بیماری کلیوی پیشرونده در مردان مبتلا به سندرم آلپورت بیشتر از زنان مبتلا به بیماری است

این بیماری وراثتی  در مردان بسیار بیشتر و شدید تر از زنان دیده می شود. علائم این سندرم عبارتند از: اختلالات کلیوی همراه باکم شنوایی حسی- عصبی پیش رونده و ناهنجاری های چشمی. کم شنوایی در ۴۰-۶۰% موارد و نقص بینایی در ۱۵% موارد دیده شده است. کاهش شنوایی به طور معمول در محدوده ی ملایم تا شدید قرار داشته و فرکانس های بالا را به صورت دوطرفه و متقارن درگیر می کند. ضایعه شنوایی می تواند به تنهایی یا همراه با بیماری های کلیوی ظاهر شود. سن شروع کم شنوایی قبل از دوران شروع، علائم، پیشرفت و شدت سندرم آلپورت می تواند به شدت از یک نفر به فرد دیگر متفاوت باشد، به این دلیل که به طور خاص به جهش خاصی از نوع و جهش وجود دارد. بعضی از افراد ممکن است فرم ملایم و آرام پیشرفته ای از اختلال داشته باشند، در حالی که دیگران ممکن است عوارض شدیدتری از خود نشان دهند.

 

اولین علامت بیماری کلیه خون در ادرار است (هماچوری). هماتوری معمولا برای چشم غیر مسلح قابل مشاهده نیست، اما زمانی که ادرار زیر میکروسکوپ بررسی می شود، می توان آن را مشاهده کرد. این به عنوان هماچوری میکروسکوپی نامیده می شود. گاهی اوقات ممکن است خون در ادرار (به عنوان مثال ادرار ممکن است قهوه ای، صورتی یا قرمز باشد) برای چند روز، معمولا هنگامی که یک فرد مبتلا به سرما یا آنفولانزا باشد. این به عنوان یک بخش هماچوری نادر اشاره شده است. مردان مبتلا به XLAS اغلب هماچوری میکروسکوپی مداوم در اوایل زندگی را توسعه می دهند. حدود 95٪ از زنان مبتلا به سندرم XLAS دارای هماچوری میکروسکوپی هستند، اما ممکن است آن را بیاورند (متناوب). هر دو مرد و زن با ARAS در دوران کودکی هماچوری را توسعه می دهند. مردان و زنان ADAS همچنین دارای هماچوری هستند. بلوغ است.

با گذشت زمان بسیاری از افراد مبتلا به سطوح بالای آلبومین و پروتئین های دیگر در ادرار (آلبومینوری و پروتئینوری)، نشان دهنده ی پیشرفت بیماری کلیوی هستند. مرحله بعدی پیشرفت، کاهش تدریجی عملکرد کلیه است که اغلب با فشار خون بالا (فشار خون بالا) همراه است، تا اینکه، در نهایت، کلیه ها نتوانند کار کنند (مرحله نهایی بیماری کلیوی یا ESRD). کلیه ها دارای توابع متعددی از جمله فیلتر کردن و دفع مواد زائد از خون و بدن، ایجاد هورمون های خاص و کمک به حفظ تعادل خاصی از مواد معدنی بدن مانند پتاسیم، سدیم، کلرید و دیگر الکترولیت ها هستند. علائم مختلفی می توانند با ERSD همراه با ضعف و خستگی، تغییر در اشتها، خارش یا تورم (ادم)، هضم ضعیف، تشنگی بیش از حد و ادرار مکرر همراه باشد.

همانطور که در بالا ذکر شد، میزان پیشرفت بیماری کلیوی بسیار متفاوت است. بسیاری از مردان مبتلا به XLAS در سالهای نوجوانی یا زودرس بزرگنمایی ERSD را توسعه می دهند، اگرچه بعضی از آنها تا 40 یا 50 سالگی به نارسایی کلیوی نمی رسند. اغلب زنان مبتلا به XLAS تا زمانی که بعد از زایمان به نارسایی کلیوی مبتلا نمیشوند. نارسایی کلیه کمتر از مردان XLAS است - حدود 15٪ در سن 45 و در سن 60 تا 20-30٪.

افت شنوایی پیشرونده (ناشنوایی حسی) اغلب در افراد مبتلا به سندرم آلپورت رخ می دهد. ناشنوایی سنسوروئیدی ناشی از ضعف انتقال ورودی صدا از گوش داخلی (کچلی) به مغز از طریق اعصاب شنوایی است. افت شنوایی به معنای دو جانبه است که بر هر دو گوش تاثیر می گذارد. شنوایی کاهش یافته معمولا در اواخر دوران کودکی در مردان مبتلا به XLAS مشهود است، اگر چه ممکن است خفیف یا ظریف باشد. در مردان مبتلا به XLAS، فراوانی از دست دادن شنوایی در سن 15 سالگی حدود 50 درصد است، در سن 20 سالگی 75 درصد و در سن 40 سالگی 90 درصد است. از دست دادن شنوایی پیشرونده است و ممکن است نیاز به سمعک در سن نوجوانی باشد. کمک های شنوایی معمولا در افراد ناشنوا به علت سندرم آلپورت بسیار مفید هستند.

شروع، پیشرفت و شدت کم شنوایی در سندرم آلپورت، به وضوح به دلیل بخشی از جهش ژنتیکی خاص در هر فرد متفاوت است. از دست دادن شنوایی در زنان مبتلا به XLAS کمتر از مردان اتفاق می افتد و معمولا بعدا در زندگی اتفاق می افتد، اگر چه درصد کمتر از زنان باعث کاهش شنوایی در سال های نوجوانی می شود. هر دو مرد و زن مبتلا به ARAS، کاهش شنوایی را ایجاد می کنند، معمولا در دوران کودکی و یا نوجوانی زودرس. افراد مبتلا به ADAS ممکن است از دست دادن شنوایی ایجاد کنند، اگر چه این اتفاق می افتد بسیار طولانی تر در طول زندگی، معمولا به عنوان بزرگسالان سالمند.

افراد مبتلا به سندرم آلپورت ممکن است ناهنجاری ها را در قسمت های مختلف چشم مانند لنز، شبکیه و قرنیه ایجاد کنند. ناهنجاری های چشم در XLAS و ARAS در ارائه بسیار شبیه هستند. اختلالات چشم در ADAS غیر معمول هستند.

Lenticonus قدامي، شرطي است که لنزهاي چشم به طور غير طبيعي شکل داده مي شوند، بويژه لنزها را به سمت فضا (محفظه قدامي) پشت قرنيه به جلو ببرند. لنتیکینوس قدامي می تواند نیاز به عینک داشته باشد و گاهی اوقات به تشکیل آب مروارید منجر شود. لينتيکونوس قدامي در حدود 20٪ از مردان با XLAS رخ مي دهد و اغلب در اواخر نوجوانی يا زود رسي آشکار مي شود.

شبکیه که غشای حساس به نور غلیظ غدد عصبی است که به پشت چشمها رانده می شود نیز ممکن است تحت تأثیر تغییرات رنگی ناشی از توسعه پلاک های زرد یا سفید قرار گیرد که به صورت شبکیه ای قرار دارند. به نظر می رسد این تغییرات بر روی بینایی تاثیر نمی گذارد.

قرنیه، که شفاف (شفاف) لایه بیرونی چشم است نیز ممکن است تحت تاثیر قرار گیرد، اگرچه اختلالات خاص ممکن است متفاوت باشد. اثرات قرنیه ممکن است به آرامی پیشرونده باشد. فرسایش های قرنیک مجدد که در آن لایه ی خارج از مغز قرنیه (اپیتلیوم) به طور چشمگیری به چشم نمی آید ممکن است رخ دهد. فرسایش های قرنیک مجدد می تواند باعث ناراحتی یا درد شدید چشم شود، حساسیت غیر طبیعی به نور (فتوفوبیا)، تاری دید و حس بدن خارجی (مانند خاک یا مژه) در چشم. دیستروفی قرنیک پلی مرفس نیز ممکن است رخ دهد. اثرات قرنیه ممکن است به آرامی پیشرونده باشد. هر دو چشم ممکن است تحت تأثیر قرار بگیرند یک چشم می تواند بیشتر از دیگران تحت تأثیر قرار گیرد. در موارد شدید، دیستروفی قرنیک پلی مورف خلفی می تواند تورم (ادم) یک لایه خاص قرنیه، فتوفوبیا، حس بدن خارجی (مانند خاک یا مژه) در چشم و کاهش بینایی را ایجاد کند.

علائم اضافی در برخی افراد مبتلا به سندرم آلپورت ممکن است رخ دهد. در تعداد کمی از مردان، آنوریسم سینه یا بخش شکمی آئورت، شریان اصلی که خون را از قلب حمل می کند، رخ داده است. آکنه های ناگهانی رخ می دهد وقتی که دیواره های بالون عروق خونی ایجاد می شود و یا به سمت خارج بیرون می آید، که به طور بالقوه می تواند باعث خونریزی درون بدن شود.

سندرم آلپورت توسط جهش در ژن های خاص ایجاد می شود. ژن ها دستورالعمل هایی برای ایجاد پروتئین هایی که در بسیاری از توابع بدن نقش مهمی ایفا می کنند، فراهم می کنند. وقتی یک جهش ژن اتفاق می افتد، محصول پروتئین ممکن است ناقص باشد، ناکارآمد باشد یا وجود نداشته باشد. با توجه به عملکرد پروتئین خاص، این می تواند بر بسیاری از سیستم های بدن بدن تاثیر می گذارد.

ژن COL4A5 بر روی کروموزوم X واقع شده است. ژنهای COL4A3 و COL4A4 در کروموزوم 2 قرار دارند. کروموزوم های موجود در هسته سلول های انسان، اطلاعات ژنتیکی را برای هر فرد حمل می کنند. سلول های بدن انسان معمولا 46 کروموزوم دارند. جفت کروموزوم های انسانی از 1 تا 22 می باشد و کروموزوم های جنس X و Y نامیده می شوند. مردان دارای یک کروموزوم X و یک Y هستند و زنها دو کروموزوم X دارند.

X-linked Alport syndrome ناشی از جهش در ژن COL4A5 است که در کروموزوم X قرار دارد. اختلالات مرتبط با X باعث علائم شدید در مردان آسیب دیده نسبت به زنان مبتلا می شود. زنان دارای دو کروموزوم X در سلول های خود هستند، اما یکی از کروموزوم های X "خاموش" یا غیر فعال در طول توسعه، یک فرایند به نام "lionization"، و تمام ژن های آن کروموزوم غیر فعال هستند. Lyonization یک فرآیند تصادفی است و از بافت به بافت متفاوت است. درون بافتها نیز می تواند از سلول به سلول متفاوت باشد. زنانی که یک ژن بیماری دارند در یک کروموزوم X یک هتروزیگوت برای این اختلال دارند، به این معنی که آنها یک کپی غیر طبیعی از ژن و یک نسخه معمولی دارند. در نتیجه فرآیند لاینیزاسیون، اغلب خانمهای هتروزیگوته حدود 50٪ از X X طبیعی و 50٪ جهش X بیان شده در هر بافت دارند و معمولا تنها علائم خفیف اختلال را نشان می دهند.

با توجه به اتفاقی بودن فرآیند لاینیزاسیون، استثنائات این قانون وجود دارد، به ویژه اگر غیرفعال کردن یک کپی از کروموزوم X به طور قابل توجهی "برهم زدن" به نفع یکی از نسخه ها باشد. اگر نسخه نرمال غالب شود، زنان همجنسگرا می توانند بدون هیچ نشانه ای باقی بمانند و باقی بمانند. اگر کپی جهتی غالب باشد، پس زنان هتروزیگوت می توانن تشخیص سندرم آلپورت بر اساس شناسایی علائم مشخص، یک تاریخچه بیمار کامل و ارزیابی کامل بالینی مشکوک است. احتمال تشخیص بیشتر در افراد با سابقه خانوادگی سندرم آلپورت، نارسایی کلیه بدون علت، کم شنوایی زودرس یا هماتووری افزایش می یابد. انواع آزمایش های تخصصی می تواند به تشخیص مشکوک تشخیص دهد.

تست بالینی

رویکرد تشخیصی برای تایید تشخیص مشکوک سندرم آلپورت در دهه گذشته تکامل یافته است. در حالیکه مطالعات بافت (بیوپسی کلیوی یا پوست) ابزار ارزیابی بیماران مبتلا به هماچوری بسیار مفید هستند، تست ژنتیک اولیه به طور فزاینده ای مهم است. هنگامی که اطلاعات بالینی و سابقه خانوادگی به شدت نشان می دهد تشخیص سندرم آلپورت، آزمایش ژنتیک، با استفاده از تکنیک های توالی نسل بعدی یا کل exome، می تواند تشخیص را تایید، ایجاد الگوهای ارث و ارائه اطلاعات پیش آگهی مفید است. تست ژنتیک برای سندرم آلپورت توسط چندین آزمایشگاه تجاری و همچنین بعضی از آزمایشگاه های بیمارستان ارائه شده است، اما در پوشش بیمه های متنوعی وجود دارد.د به طور شدید به عنوان مردان آسیب ببینند.

بیوپسی کلیه نیز ممکن است انجام شود. بیوپسی کلیه می تواند تغییرات مشخصی را در بافت کلیه از جمله اختلالات غشاء زیر بغل گلومرولی (GBM) نشان دهد که می تواند توسط میکروسکوپ الکترونی شناسایی شود. ایمن سازی نیز می تواند بر روی نمونه بیوپسی کلیه انجام شود. علاوه بر شناسایی زنجیره های آلفا 5، می توان از نمونه های کلیوی برای تعیین اینکه آیا نوع IV کلاژن آلفا 3 یا زنجیره آلفا 4 وجود دارد و در چه مقدار.

بررسی نمونه های ادرار (ادرار) می تواند میزان میکروسکوپی یا ناخالصی خون (هماچوری) را در ادرار نشان دهد. هماتوری ممکن است در بعضی موارد، به خصوص زنان با XLAS یا افراد مبتلا به ADAS، متوقف شود (متناوب). اگر بیماری کلیوی پیشرفت داشته باشد، سطح بالای پروتئین نیز می تواند در نمونه های ادرار شناسایی شود.

درمان های استاندارد

درمان سندرم آلپورت به سمت علائم خاصی که در هر فرد ظاهر می شود هدایت می شود. درمان ممکن است به تلاش های هماهنگ یک تیم متخصصان نیاز داشته باشد. متخصصان اطفال، نفرولوژیست ها، متخصصین گوش و حلق و بینی، چشم پزشک ها و دیگر متخصصان مراقبت های بهداشتی ممکن است نیاز به برنامه ریزی منظم و جامع از یک درمان موثر بر کودک داشته باشند. مشاوره ژنتیکی برای افراد مبتلا و خانواده های آنها مفید داروهای شناخته شده به عنوان مهارکننده های آنزیم تبدیل آنژیوتانسین (ACE) برای درمان افراد مبتلا به سندرم آلپورت استفاده شده است. استفاده از این برچسب ممکن است برای همه افراد مبتلا به این بیماری مناسب نباشد و قبل از شروع درمان باید از چندین عامل مانند عملکردهای کلیه، سابقه خانوادگی و علائم خاصی در نظر گرفته شود. مهار کننده های ACE ممکن است هنگامی که سطح بالایی از پروتئین در ادرار (پروتئینوری ناگهانی) در موارد خاص قابل تشخیص باشد، داده می شود. این داروها داروهای فشار خون است که از آنژیمین آنژیوتانسین II جلوگیری می کند. آنژیوتانسین II یک ماده شیمیایی است که به کاهش رگ های خونی کمک می کند و می تواند فشار خون را افزایش دهد. مهار کننده های ACE در افراد مبتلا به سندرم آلپورت نشان می دهد که پروتئینوری را کاهش می دهد و پیشرفت بیماری کلیه را کند می کند و شروع نارسایی کلیه را به تاخیر می اندازد.

برخی افراد به مهار کننده های ACE پاسخ نمی دهند و یا نمی توانند تحمل کنند. این افراد ممکن است با داروهای شناخته شده به عنوان گیرنده های گیرنده ی آنژیوتانسین (ARB ها) درمان شوند. ARB ها از اتصال آنژیوتانسین II به گیرنده های مربوط به عروق خونی جلوگیری می کنند.

در ادبیات پزشکی، داروهای مهارکننده ACE یا درمان ARB در افراد خاصی با سندرم Alport توصیه می شود که پروتئینوری واضح نشان می دهند. این درمان همچنین ممکن است در افراد مبتال به مقدار اندک آلبومین در ادرار (میکروآلبومینوری) باشد، اما پروتئینوری آشکار نشده است. آلبومین نشانگر بیماری کلیوی است زیرا ممکن است کلیه در هنگام آسیب کردن مقدار کمی آلبومین را از بین ببرد.است. حمايت روان شناختی برای کل خانواده ضروری است.

دیدگاه خود را بیان کنید


تمامی حقوق برای کلینیک شنوایی و سمعک شکوه تجریش محفوظ است
طراحی و توسعه در شرکت فناوری اطلاعات گیلاس خندان